ΛΗΜΝΟΣ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

Ένα ακόμα καλοκαίρι βαίνει στο τέλος του και εμείς εκεί στην άκρη του καλοκαιριού κάνουμε τους απολογισμούς μας αλλά και την προσφορά μας στον επερχόμενο χειμώνα !

Δεν είναι ή ήταν ποτέ εύκολο να αφήσεις το νησί, αισθήματα δύσκολα αναβιώνουν ειδικά στο τέλος αυτής της μαγικής, ευλογημένης  εποχής που τελειώνει ακολουθώντας πανάρχαιους νόμους του σύμπαντος όπου όλα, οι εποχές, εμείς οι άνθρωποι, τα χρονικά μας όρια και περιθώρια έχουν αρχή και τέλος. Και οι εποχές ακολουθούν μια ατέρμονη πορεία εναλλαγής, εμείς πια πορεία ακολουθούμε ? 

Κλείνοντας ένα ακόμα καλοκαίρι στις βαλίτσες μου,  παίρνω  μαζί μου   στην πόλη τοπία που αγάπησα, αναμνήσεις από ηλιοβασιλέματα και ολόγιομα φεγγάρια – πουθενά στη γη δεν υπάρχει για εμάς ηλιοβασίλεμα σαν του Ρωμαίϊκου  γιαλού με φόντο τον Άθω – θάλασσες και παραλίες, σκέψεις και καλημέρες από φίλους, λόγια δεμένα στο μαντήλι, βοήθειες ακριβές σε μια καθημερινότητα τόσο διαφορετική από τις μέρες στο νησί μας.

Μόνο που ο Ρωμαίϊκος γιαλός, ο γιαλός που «προβαλλόμαστε» όλες οι συμμαθήτριες τα βράδια στην πόλη που δεν είχαμε ύπνο, αντί να μετράμε προβατάκια εμείς μετρούσαμε κύματα,   δεν  είχε πια κρυστάλλινα καθαρά νερά, μέρες – μέρες η ρύπανση ήταν φανερή και έντονη, δύσκολο θέμα για έναν γιαλό που αποτελεί το σαλόνι του νησιού, δύσκολο θέμα που η αποχέτευση και ο βιολογικός  βάλτωσαν και εκεί στην γειτονιά μου ήταν μέρες που η ευωδιά των γιασεμιών δεν κατάφερνε να διώξει την αποφορά των λυμάτων,  των βόθρων που ξεχείλιζαν και ήθελαν άδειασμα!

Φέτος λόγω μαστόρων και άνοιας της μητέρας μου δεν είχα το χρόνο για εκδρομές. Αλλά η μοναδική μου εκδρομή στο Κέρος απέβη θλιβερή, στενόχωρη έως και εφιαλτική ! Αυτή η μοναδική, τεράστια  παραλία ήταν γεμάτη  από τροχόσπιτα και αυτοκινούμενα οχήματα τα οποία είχαν σταθμεύσει ακριβώς πάνω στην άκρη του γιαλού, αναρίθμητα,  είχαν κάνει μια αυθαίρετη κατοχή της παραλίας. Βεβαίως και να έρθουν οι τουρίστες που καταγίνονται με το σερφ και να έλθουν ακόμη περισσότεροι αλλά να υπάρξει μια οργάνωση να υπάρξει ένα ελεγχόμενο κάμπινγκ όπου αυτοί οι άνθρωποι θα σταθμεύουν τα οχήματά τους και θα υπάρχει νερό και ρεύμα και φυσικά τουαλέτες. Που πάνε τα λύματα από τόσους ανθρώπους ? Αν δεν υπάρξει λύση στο σοβαρό αυτό ζήτημα θα καταντήσει μια υπέροχη παραλία σκουπιδαριό και βόθρος και μετά βέβαια δεν θα μπορεί να την επισκέπτεται πλέον κανείς, ούτε ξένος ούτε ντόπιος. Και φυσικά οι ξένοι δεν ενδιαφέρονται  για το τοπίο, για το νησί ή τις παραλίες του. Μάλλον μόνο για τη θάλασσα ενδιαφέρονται αναμένοντας  τους ανέμους – προφανώς μέχρι πρότινος και ο Αίολος κατοικούσε στο Κέρος -  αφού δεν υπάρχει ο παραμικρός έλεγχος, αλλά ασύδοτοι  παρκάρουν όπου βρουν χωρίς να χρεώνονται το παραμικρό, χωρίς να αφήνουν  και τίποτα στο νησί λυμαίνονται τον τόπο μέχρι που να τον βρωμίσουν/αποδομήσουν και  μετά να πάνε παραπέρα να βρουν καλύτερα. Η Δημοτική Αρχή πρέπει να φροντίσει το θέμα, δεν είναι θέμα χρημάτων είναι θέμα βούλησης και να αποκομίζει και ένα όφελος για τις ανάγκες των γύρω χωριών. Πουθενά στον κόσμο δεν ευνοείται ούτε εννοείται  τέτοια ασυδοσία! Η δημιουργία ενός τουλάχιστον ευρύχωρου και οργανωμένου κάμπινγκ είναι απαραίτητη.

 

Βουλγάρικες σχολές σερφ ή ανάλογων αθλημάτων που ανακαλύπτονται ή και ….δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα ! Τι νοίκιασαν αυτοί οι άνθρωποι αν νοίκιασαν και κάτι γιατί μέχρι τώρα δεν ενοικιαζόταν οι γιαλοί, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος ! Επίσης κάποιος άλλος στην κάτω πλευρά της παραλίας είχε ….. νοικιάσει το δρόμο του γιαλού γιατί το χειμώνα δεν υπήρχε αυτός ο δρόμος, καλυπτόταν από το χειμέριο κύμα, άρα ο δρόμος που αναβίωνε το καλοκαίρι δεν εκτελούσε πια χρέη δρόμου, και συνεπώς  μπορούσε να νοικιασθεί για ξαπλώστρες και οι ντόπιοι και ξένοι έπρεπε να χρησιμοποιούν τον απάνω δρόμο ή έτσι κατάλαβα μέσα στο χάος των διενέξεων μιας κουβέντας που δεν προχωρούσε, δίπλα σε έναν ανεκδιήγητο καφέ που δεν πινόταν,  αν μπόρεσα τελικά να καταλάβω και κάτι. Κατάσταση εντελώς  παρανοϊκή και χαοτική που παρέπεμπε  σε μια ψυχεδέλεια παλιών φιλμ του Παζολίνι !

Επίσης το Δασάκι  πριν από την παραλία έβριθε σκηνών και σκουπιδιών, θέαμα τρισάθλιο, ενώ όπως ξέρω απαγορεύεται το ελεύθερο κάμπινγκ.  Σε μας γιατί επιτρέπονται όλα ? Εκτός από την ρύπανση ενεδρεύουν και διάφοροι άλλοι κίνδυνοι με μεγαλύτερο αυτόν της πυρκαγιάς !

Καταλαβαίνω ότι ο Όμιλος της Ανεμόεσσας αγωνίζεται έναν αγώνα άνισο προσπαθώντας να αποκαταστήσει τα κακώς κείμενα, προσπαθώντας να διαφυλάξει ότι καθορίζει το νησί, προσπαθώντας να βρει τρόπους αειφορίας του. Όπως με τις ανεμογεννήτριες. Εμείς είμαστε ένα μικρό νησί και δεν μπορούμε να ηλεκτροδοτήσουμε την μισή Ελλάδα, αν γίνει αυτό οι συνέπειες θα είναι τραγικές και μη αναστρέψιμες.  Τότε είναι που θα διαγραφόταν  πλέον οριστικά ο τουρισμός από το νησί και όχι μόνον.  Ίσως κάποιες πλωτές, εύκολα αποδομούμενες  ανεμογεννήτριες θα ήταν μια λύση, αν πρέπει να υπάρξουν και αν πρέπει και εμείς οι Λημνιοί να συνδράμουμε στην εξοικονόμηση ενέργειας, μέσω των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, χώρια που εμάς δεν βλέπω να μας συνδράμει κανείς και εννοώ τα πλοία, το νοσοκομείο, την εφορία ! Μήπως αυτή η «συνδρομή» μας συμβάλλει στην ερημοποίηση  του νησιού όπως συμβάλλουν τα ακριβοθώρητα παλιά πλοία με τα αναξιόπιστα δρομολόγιά τους,  η απομάκρυνση της εφορίας, η υποβάθμιση του Νοσοκομείου, της ΔΕΗ και του Ι.Κ.Α. όπου δεν υπάρχει πλέον γιατρός ?

Αφού λοιπόν δεν μπορούσαμε να χαρούμε την παραλία του Κέρους, αφού το θλιβερό περιβάλλον μας στενοχωρούσε και μας απομάκρυνε, πήγαμε και εμείς στον «απάν γιαλό» μια επίσης υπέροχη  παραλία όπου δυστυχώς είχε αρχίσει και αυτή να καταλαμβάνεται δειλά – δειλά από ασύδοτους παραθεριστές, απόλυτα  «λογικό»  με την λογική του αν βρωμίσεις τη μια φωλιά πας στην επόμενη καθαρή !

Μάζευα λοιπόν φεγγαρόπετρες στον «απάν γιαλό» και πολύχρωμα μικρά βότσαλα και σκεπτόμουν πως μπορεί να διαφυλαχτεί αυτή η εν πολλοίς αλώβητη  ακόμα παραλία, πως μπορεί να διαφυλαχτεί η ομορφιά !

Όλοι εμείς οι νησιώτες που μεγαλώσαμε μέσα στην ομορφιά, μέσα στα οικεία,  εναλλασσόμενα χρώματα της θάλασσας που μας περιβάλλει,  μέσα στη λαμπερή παλέτα του ηλιοβασιλέματος, μέσα σε όμορφα κτίσματα που σεβόταν και αναδείκνυαν το περιβάλλον, μάθαμε να αγαπάμε την ομορφιά, να την ξεχωρίζουμε, να την τιμούμε, να την αποτυπώνουμε στην καθημερινότητά μας μέσα από ζωγραφιές και κεντήματα μέσα από κάθε είδους χειροτεχνήματα, μέσα από τα έργα της μέρας. Μάθαμε να την φροντίζουμε εξορίζοντας την ασχήμια,  να την καμαρώνουμε στην άνθιση ενός γιασεμιού ή ενός αγιοκλήματος, μιας δαντελένιας λευκής κουρτίνας σε κάποιο παράθυρο. Τώρα πρέπει να επικεντρωθούμε στο πως θα τη διαφυλάξουμε.

Εύχομαι πολλά ζεστά,  μακριά καλοκαίρια και έναν ήμερο χειμώνα για όλους !
 

Main Menu

Επικοινωνία

"ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ "

Τ.Θ. 103   Τ.Κ.81400   Μύρινα ΛΗΜΝΟΥ

email : info@anemoessa.net

Ο ΚΑΙΡΟΣ